Elfstedenpad: Lichtaard naar Klaarkamp en vice versa

Vanmiddag liep ik een eigen bedacht stuk van het Elfstedenpad: van Lichtaard onder Holwerd, richting Dokkum, met een uitstapje naar Klaarkamp. Het is een deel van kaart 38 en 39 uit de gids "Elfstedenpad".

Ik mag graag een echt doel hebben tijdens mijn wandelingen. Het is mijn interesse in (oude) kloosters waardoor vandaag deze route zo gekozen is. Friesland kende heel veel kloosters. Er zijn twee redenen waarom er nauwelijks nog sporen van zijn: De beeldenstorm van 1566, en het vervallen aan de staten van Friesland in 1580 (80 jarige oorlog). De kloosters werden hierna afgebroken. Zo her en der, en bij goed zoeken, zijn er sporen van in het landschap te vinden. Vandaag start ik in Lichtaard en loop richting Dokkumer Ee, die ik een poosje volg. Daarna loop ik niet door naar Dokkum voor mijn stempel, maar sla af naar Rinsumageest, in de hoop iets te vinden van Klooster Claercamp. En inderdaad is er een gedenksteen, wat uitleg, en een verhaal te vinden langs de Klaarkampsterweg. Hier is in 1165 het eerste Cisterzienzer klooster gebouwd, door monniken uit het klooster van Clairvaux. Het klooster werd rijk, en had ook bezittingen buiten hun terrein, waarvan het meest opmerkelijke wel het eiland Schiermonnikoog was. 
Op één van de foto's zie je een kei; het is het monument voor het verdwenen klooster. De sokkel van de kei bestaat uit originele kloostermoppen van het voormalige klooster. Jammer dat ik ze niet even heb aangeraakt!

Rondom dit gebied zijn er veel verwijzingen naar klooster Claercamp. In de wegen (Klaarkampsterweg), in de B&B Claercamp, en in de brug over de EE (Klaarkamp) waar ik een poosje langs het water zit. 

 Heerlijk om water te zien, en bootjes. Het is echt een mooie wandeling. Ook aan koeien geen gebrek. 

 Als ik een plasje doe op een landweg, gaat 1 van de koeien zich er tegenaan bemoeien met luid geloei. 

Onderweg heb ik leuke ontmoetingen. Een wandelaar die net 5 dagen op het wad heeft vertoefd, heeft zich op de Dokkumer Ee door de tweemaster op de kade laten zetten, en loopt naar Leeuwarden. Af en toe staakt het gesprek even, door de vele straaljagers die overvliegen, met uitgeklapt landingsgestel. Op weg naar de luchtmachtbasis.  Verderop, als ik weer richting Lichtaard terugloop, tref ik twee fietsers bij een bankje. Ik ging alleen zitten om mijn veter te strikken, maar er ontwikkelt zich een heel leuk, niet alledaags, gesprek. Over leven in het nu, over ziektes, overleden moeders, Haarlem, Arnhem (waar zij wonen), de perikelen rondom het Zoutpad (en de hoop dat genezing door wandelen een waarheid in het boek was). Het is bijna jammer om deze mensen gedag te zeggen en door te lopen. Ook zittend bij de Ee tref ik wat mensen, op boten. Zij willen echter wat van mij: om de bruggen te laten openen moet je soms drukken op een knop aan de kant. Maar daar kun je als opvarende niet gemakkelijk bij. Sommigen doen het met een stok. Maar ik ben de beroerdste niet, en druk op de knop voor een paar Zwitsers op een Hollandse huurboot. 

Ik loop een poosje met de heuptas in de hand, want ik heb, net als tijdens de vorige wandeling (wat ik niet beschreef), wat last van mijn buik. Ook is de energie vandaag wat minder als afgelopen maandag. Maar toch staat er ook aan het eind van deze wandeling weer 11 kilometer op de teller.

Leuk dat er halverwege een zogenaamd Rustpunt is. Daar vul ik mijn waterfles en schrijf wat in het gastenboekje. Helaas is het toilet defect, en dat was net nodig. (maar ach, dan had ik het geloei van die ene koe moeten missen)

 Het Rustpunt waar je tegen een kleine vergoeding wat kunt drinken of iets kleins kunt eten

 Een krantenartikel over dit Rustpunt

 Het interieur van het Rustpunt, met kraantje, koelkast en Senseo

Als ik bijna bij de auto terugben, is een boer het hooi aan het keren. Het ziet mij lopen en roept iets waar ik maar 1 woord uit opvang: Vierdaagse. Ik lach. Hij zal wel iets gezegd hebben in de trant van: ben je aan het trainen voor ..... of: de Vierdaagse is de andere kant op hoor. 

Ik rijd niet direct naar Tzummarum terug, maar ga naar Hallum. Naar het volgende niet meer bestaande klooster :-) Dit keer gaat het om het eerste klooster van de Premonstratenzers, oftwel Norbertijnen, met de naam Mariengaarde. Het werd gesticht in 1163. Wat er van over is is een monument, met daarin originele stenen van het klooster. Ik maak er, ondanks een blaffende hond op de achtergrond, een foto van, en ontdek een kastje met een stempel. Wat leuk! Geen stempel van Dokkum vandaag, maar wel een andere bijzondere. Die stempel zet ik in mijn Elfstedenpad boekje. Waarschijnlijk is het een stempel van het Jabikspaad, want aan het begin van het pad naar het monument, staat een Jabikspaadbord. Ik heb deze met mijn wandelingen voor dat pad gemist, omdat ik de westroute liep/loop.

 Het Jabikspaadbord bij de weg naar het monumentje

 Uitsnede met uitleg over Mariengaarde Het monument van Mariengaarde

 De stempel van Mariengaarde

Dit was het voorlopig even qua wandelingen en verslagen. Oant sjen!