Jabikspaad: etappe 9 en een deel van 10, van Akkrum naar Haskerdijken

Het is inmiddels eind september. Gisteren is de herfst officieel begonnen.Daar hoort wind bij, en die hebben we gisteren dan ook gehad. Hoe anders is het weer vandaag. De zon schijnt, de wind is er wel, maar blaast je niet uit je sokken. Mooie wolkenluchten, en de temperatuur ligt rond de 16-17 graden. Kortom: mooi wandelweer. Dus hup, op pad vandaag, en het Jabikspaad verder lopen. Na de afgelopen maanden wat uitstapjes naar andere routes en ook wat etappes van de Oost route, loop ik nu gewoon steeds verder naar het zuiden. Het startpunt ligt ook steeds zuidelijker (vanuit Tzummarum gezien) , dus de reis naar het startpunt wordt steeds langer of ingewikkelder. 

Akkrum, waar ik in juni eindigde, heeft een treinstation, dat maakt het net wat gemakkelijker. Ik pak in Tzummarum de bus van 11:17 naar Leeuwarden, en neem daar de trein naar Akkrum. Toch gauw 1,5 uur verder, maar rondkijkend gaat de tijd best snel. Het is geen straf om in de bus of trein te zitten en de omgeving in me op te nemen. In de auto, als chauffeur, is dat toch wat lastiger. 

Ik ben om 12:45 in Akkrum, en besluit de proef op de som te nemen en te proberen een stempel te halen bij restaurant Goerres. Vorige keer lukte dat niet, en vandaag is dat niet anders. Het ziet er ondanks dat het nu na 12 uur is, gesloten uit. Dan vraag ik me toch af, waarom je je als stempelpost aanmeldt. Gelukkig heb ik straks nog andere mogelijkheden om een stempel te halen. 

Het is werkelijk een schitterende route. Dat de zon uitbundig schijnt, draagt daar nog aan bij. Eerst kom ik langs Nes (bij Akkrum) waar een begraafplaats met klokkenstoel op een terp ligt.

Een klokkenstoel is eigenlijk een klok van een kerk, maar dan zonder kerk, hangend in een houten stellage. Soms konden dorpen zich geen kerk veroorloven maar wel een klokkenstoel. Bij een uitvaart, of bij dreigend gevaar zoals een overstroming, werden de klokken geluid. Ik vraag me af, of er bij de uitvaarten van tegenwoordig, nog geluid wordt. Deze klokkenstoel staat op een terp, waar, hoe kan het ook anders, vroeger een klooster stond. Een voor mij onbekende orde, de Duitse Orde De Commanderij, had hier van 1228 tot 1580 hun conventsgebouwen en kerk.

Dan volgt echt een geweldig stuk, van de watertoren van Nes, langs het riviertje de Boorne (fries: de Boarn), naar Aldeboarn.

 Langs de rivier de Boarn Direct na deze foto genomen te hebben, vloog er een ijsvogel over het water Oude huizen in Aldeboarn

Groene weiden (wel erg "laken", en geen weide waar insecten hun voedsel kunnen vinden), mooie huizen, bootjes (niet varend, het seizoen is een beetje over), gemiauw van buizerds, koeien, een ijsvogel (!) en heel veel fietsers. Ik ben op een enkele uitzondering na, de enige wandelaar. Bijna alle fietsers groeten, en over het algemeen zijn het allemaal schoolgaande tieners. Die hebben toch een best end af te leggen tegen de vaak straffe wind. De gewone fietsen zijn schaars hoor, het zijn toch voornamelijk e-bikes. Maar toch, ik zie ze in mijn gedachten toch ook met een striemende wind en regen hier door dat vlakke land gaan. 

Aldeboarn is heel leuk om doorheen te lopen. Veel oude huizen, veelal liggend aan de rivier de Boarn, wat het voor mij persoonlijk nog mooier maakt. De oude woningen hebben vaak een historie, die via informatiebordjes aan de wandelaar wordt " verteld". Deze oude bakkerij bijvoorbeeld, geweldig.

In Aldeboarn wordt het hoog tijd voor een toiletbezoek, maar het is lastig een toilet te vinden. Ik vraag het in de super " Bij de toer", maar zij zeggen geen toilet te hebben, en verwijzen mij naar de jachthaven. Dat is even zoeken. Uiteindelijk mag ik bij een uit Duitsland afkomstig echtpaar met een woning, waarvan ik denk dat het het havenkantoor is, van het toilet gebruik maken. Erg gastvrij. Bij de eerdergenoemde super haal ik trouwens mijn stempel. :-)
Opgelucht loop ik via de in de steigers staande Doelhofkerk naar een gebied, dat bekend staat als gedooggebied voor ganzen.

Het eerste deel is mooi (maar saai, met lange asfaltfietspaden), het tweede deel loopt bijna paralel aan de A32, ook via lange rechte saaie wegen.

 Saaie stukken, langs de A32

Ik wil echter naar de Hooibrug lopen in de buurt van de A32, waar ik een bus terug naar Akkrum wil pakken, dus ik moet even doorzetten. Net op het moment dat ik het echt vervelend vind worden, tref ik een bushalte aan, waar de bewuste bus ook stopt. Het is mooi geweest na 14 kilometer. Het was een geweldige dag, eentje om in te lijsten.

(volgende keer kan ik vanaf Akkrum bus 28 pakken en uitstappen bij de Hooibrug bij Haskerdijken, en daar het vervolg van route 10 lopen. Dan kan ik ook de Kapel van Dodo bezoeken. Dodo was een kluizenaar die leefde rond 1230, zo vermeldt het Jabikspaad boekje)