Klooster Claerkamppad: etappe 12 van Harlingen naar Sexbierum

De originele route is 16,6 kilometer. Ik kort hem wat in vandaag, naar 14 kilometer. Gisteren heb ik een deel van de buitenkant van mijn chalet in Tzummarum schoongemaakt, en dat was een klus. Ik hoef niet meer naar de sportschool zeg maar. Ik pak de bus, en begin met lopen vanaf Midlum, dat scheelt zo'n 2,5 kilometer. Tot mijn verbazing ontdek ik meteen de knooppunten die in het boekje beschreven staan. Maar de blijdschap hieromtrent houdt de rest van de wandeling geen stand: knooppuntpaaltjes zijn schaars, pijltjes op lantaarnpalen ontbreken op cruciale momenten. En ook de route in het boekje klopt weer regelmatig niet. Ik mag zelfs echt niet doorlopen:

Ik ben het maar eens gaan bijhouden op mijn smartphone (ik spreek in, waarna het naar tekst wordt omgezet). Misschien kan ik er eens een mail aan Wandelnetwerk aan wagen. Vandaag dacht ik onderweg: ik zou er mijn beroep van kunnen maken. Wandelaar. En dan als opdracht routes lopen, en kijken wat er klopt en wat er veranderd is. Lijkt me wel wat :-)
Google Maps leidt me naar Wijnaldum. Wat een lieflijk dorp. Zo anders dan Midlum, waar ik vanmorgen begon. De inwoners van Wijnaldum staan bekend onder de naam "Winamer Katten". Overal in het dorp zie je kunst, die met katten te maken heeft. Zelfs de saaie elektrakasten langs de weg zijn beschilderd met katten.

  Gaudi-achtig ingelegd  Hoe een saaie elektrakast opeens iets lieflijks krijgt

Onderweg zie ik Gele Kwikstaarten; die heb ik even ingevoerd op waarneming.nl. Ook de Grote Wikke, een prachtige bloem, voer ik in die database in. (NB: je kunt op foto's klikken om ze groter te zien)

 Grote Wikke

Bij het vissershuisje van Wijnaldum merk ik dat ik weer op de route ben. Ik loop een stuk langs de Roptavaart, echt een schitterend gebied. 

Ik neem een korte pauze in een bushokje bij de Weg naar Wijnaldum. Mijn rechter achillespees speelt op. Even rustig aan, ik moet volgende week geen blessure hebben, als Corina en ik naar Zwitserland gaan. Door het minder strak aantrekken van de veters van mijn wandelschoen, voelt de pees gelukkig als snel beter aan. 
De hele dag staat er een straffe westenwind. Op het stuk van Wijnaldum naar de Waddenkust merk ik dat ook behoorlijk. Het geeft me een wat onrustig gevoel, mogelijk door het continue geluid.
In de luwte van de Waddendijk eet ik een boterham, en geef ik mijn voet opnieuw rust door de schoen even uit te doen. De Waddenzee is onstuimig. Ik zie dit niet vaak zo: vaak ga ik met eb even naar het wad kijken. 

Bij Roptazijl (ik neem je niets kwalijk als je daar nooit van hebt gehoord) staat gemaal Ropta, met een vispassage. Ik lees op het informatiebord dat stekelbaars en paling hierdoor naar binnenwater "geheveld" wordt. 

Ik heb een gesprekje met een vrouw, die het Ziltepad loopt. Ze heeft een Osprey 65 rugzak op; dat is best een groot formaat. Corina en ik hebben voor geplande meerdaagse wandeling van september een Osprey 36. Maar deze vrouw loopt met tent en toebehoren. 
Later, vlak voor het dorp Sexbierum, tref ik haar weer. Ze blijkt bezig een lam weer op het goede gras te krijgen. Het beest is achter het veerooster beland. Ik, en nog een andere vrouw, proberen met zijn drieën om het dier in een hoek te drijven, maar het springt steeds weg. Een automobilist stapt uit, en helpt ons, en weet het lam te pakken en aan de andere kant neer te zetten. Het sprint direct naar zijn moeder, die overigens tijdens onze hele actie gewoon rustig bleef liggen herkauwen (alsof het niet haar lam was). 

 Mooie velden met gele Herik 

Ik pak de bus terug vanaf Ottemaleane net buiten het dorp Sexbierum. Ook dit bushokje is, net als alle andere hier in de omgeving, slachtoffer geweest van vandalisme. Er zit geen glas meer in. En als reiziger ben je dan overgeleverd aan de elementen, in dit geval windkracht 6-7. 

Ik wilde jullie nog een filmpje laten zien, van een goed gesprek van mij met een schaap, maar helaas, mijn Reislogger accepteert geen filmpjes. In plaats daarvan een mooi afsluiting, met een foto van de Waddendijk. Links de zee, rechts de polder. Schitterend toch, die wolkenluchten?